Type pagina

Jaap was sinds 4,23 maand officieel erkend kunstenaar. Dit als gevolg van het zich aanmelden voor een oriëntatiecursus voor de kunstacademie wat weer een gevolg was van een grote walging voor zijn toenmalige werk en een behoefte aan een zo min mogelijk inspanning vragende verandering wat gek was want Jaap hield niet van veranderen. Behalve dan in de grote lijn natuurlijk. In de grote lijn moest alles elke keer weer anders, in detail moest alles exact en hetzelfde blijven.

In de kunst deed je wat je wou. nu was hij erachter dat je inderdaad deed wat je wou als je verder niks wou. Wou je wel wat dan moest je je toch confirmeren aan geijkte gangen van zaken, oriënteren op geschikte plekken om je werk te laten zien, omgaan met al die onhandige beperkingen die een echte tentoonstellingsruimte met zich meebrengt. En het gewone ritueel van opstaan, de dag beginnnen, focussen en daadwerkelijk iets gaan doen maar wat ? was al verdraaid lastig laat staan met interactie met de buitenwereld. Bovenstaande gedachten en feiten hadden de laatste jaren gediend als inspiratiebron. Maar hij wou iets totaal anders en nu zat hij een poging tot een verhaal in te typen op zijn eerste Apple (apparatuur aanschaffen zonder daar kinderachtig over te doen was het meest positieve effect van kunstacademie zeker nu het BTW-nummer binnen was en de wereld er een stuk goedkoper uitzag) na het lezen van een interview met Dorresteijn die ondanks erge ziekte toch gewoon doorging omdat schrijven fysiek niks van je vraagt volgens haar en dat had een magische aantrekkingskracht op Jaap die al dromend de wereld wou verbazen maar al typende merkte hij dat zijn schouders begonnen te verstijven en zijn rug ging opspelen, de rug waarin gisteren tijdens zijn nieuwe simpele en vooral fysiek inspannende halve-week-baantje een soort krampje was onstaan terwijl alles juist zo lekker ging net als drie weken geleden en dus moest er een soort verband bestaan tussen lekker gaan en krampje. Tegelijkertijd nam Jaap zich voor dat er zo weinig mogelijk lijn in het verhaal moest komen. Zat hij weer gevangen in een rationele manier van werken dan zou het stokken, nadenken was fataal, alleen registreren. Zijn gedachten dwaalden af naar de tosti’’s die werden bereid door Sita en het knorrende gevoel in zijn maag. de gedachte dat deze tekst wel een heel banale ging worden door af te dwalen naar tosti’s dwong hem om na te denken over een ineressantere invalshoek. Verander de ik figuur van Jaap in het toetsenbord. Achtereenvolgens werden zijn A- c- h- t- e- r- e- e- n- v- o- l- g- e- n- s- w- e- r- d- e- n- z- i- j- en -n toets ingedrukt waarna de A- — c- — h- — t- — e- — r- — e- — e- — n- — v- — o- — l- — g- — e- — n- — s- — w- — e- — r- — d- — e- — n- — z- — i- — j- — e- n- — n- t- o- e- t- s- – i- n- g- e- d- r- u- k- t- w- a- a- r- n- a- d- en de e- toetsen werden beroerd. Leuk gevonden maar volgens Jaap klopte het niet helemaal en de gedachte om uit te zoeken hoe het dan wel zou kloppen maakte hem bij voorbaat al moe. Het idee was leuk uitvoering al snel saai, de tosti’s waren klaar.

Bernhard zit weer achter zijn toestenbord. Het idee van een ik-figuur die Jaap of toetsenbord is heeft hij laten varen. Bij Dorresteijn mochten dan te pas en onpas figuranten binnenwandelen de enige die bij Bernhard binnenwandelde was Bernhard en daarom was het wel zo goed om bernhard als ik-figuur te kiezen twijfel bleef er wel want verschuilen achter een andere naam hoe doorzichtig ook bleef aanlokkelijk. Hoelang….shit het stokte, de gedachte aan een interessant boek en wie dat dan ging lezen kwam boven en stopte het registreren, in hoeverre kan je registreren zonder te verhalen, bah dat klinkt wel erg sex & the city-achtig beetje peinzend achter je tekst-slaafje een overbodige vraag bedenken. die waren er al genoeg, met name wat ga ik doen vandaag ? ja het hapert nu definitief, ik (bernhard) dacht dat er wel een boek in zat maar al voor het eind van de eerste bladzijde stokt het al en ik gebruik een groot lettertype even teruglezen. Het probleem ligt rond de tosti’s, Bernhard was op dreef maar ging tosti’s eten omdat die nu eenmaal klaar waren. nu was er een wild muziekje van de RHCP’s nodig om de illusie van een bruisend werkproces vast te houden. het gaat tenslotte om het proces en niet wat er uitkomt, helaas is dat wat er uitkomt wat er overblijft en Bernhard begint aan de tweede bladzij (lettergroote 12 punten volgens het pop-up schermpje) rug en schouders houden zich redelijk en het muziekje doet zijn werk we zijn lekker bezig en er wordt geproduceerd maar wel meteen de gedachte dat een sterk idee wel weer op zijn plaats is, iets schrijven over de spiegels dan maar ? momenteel ziet Bernhard 0p 1300 en 1500 uur zichzelf weerspiegeld in twee vervormende spiegels spiegel 1 is een bolle supermarkt-spiegel in miniatuur want duur uitvoering nummer twee is een spiegelbol gebruikt door voornamelijk oosterburen om rozen-bouwwerken te verfraaien en inderdaad zeer fraai kitsch, niet alleen Bernhard maar vooral ook meer van de ruimte waar hij inzit spiegel 3 is zo gedraaid dat de stoel 1 meter achteruit moet om zichzelf te zien en meer voor scheren en het uitzicht op de enige woonkamer van de enige overburen te blokkeren want bekeken worden is blokkerend voor het bruisende werkproces de RHCP’s zetten een rustiger nummer in gedachten komen weer boven. Teruglezend ziet Bernhard dat het zijn bedoeling was een sterk idee op deze bladzij te plaatsen beter subtiel op te voeren en uit te werken, daarnaast ook dat dat bepaald niet gelukt is, drie spiegels nou en ? de immer terugkerende vraag nou en ? nou en nou en nou en nou en nou en nou en nou en nou en nou en nou en typelen kon of kan Bernard erg goed de toetscombinatie nou en gaat minder lekker wat dan wel ert er ert ert ert ertk ert kert kert kert ekrt kert kfgkfkgkfkrrtighjyjbnrnd zou drummen op jje toetsen-bord ooit begrepen worden als zijnde een uiting. Bernhard had voor zijn doen veel moeite gestoken in de plek waar hij nu zat en enige verbeteringen waren nog onderweg verleden en heden zijn of waren lastig bij dit schrijftikken in hoeverre laat ik me storen door grammatica. Taal is prettig want niet concreet alleen afspraken die variabel zijn maar grammatica is een ander verhaal. Bernhard leest het begin van dit werk over en wordt daar niet vrolijk van, kan een boek groeien in de wedstrijd en real time geschreven worden en geef ik nu niet te snel mijn clou voor zover aanwezig weg of waarschijnlijk is die er nooit echt geweest . een goed werk is inspiratie uitvoer en met name het kiezen wat is goed en wat niet ? Alles laten en niets weghalen is onmogelijk en maakt geen goed werk ? Moet ik een goed werk maken en waaarom ? Erkenning natuurlijk, iedereen laten zien dat wat Bernhard al vermoede nml.. een briljantheid er inderdaad inzat en ook uitgekomen is. Vrolijker wordt Bernhard er niet van en de neiging robert op te voeren in een cafe op de Nieuwstad op een sombere doordeweekse avond dringt zich op en wordt meteen de kop ingedrukt door het ontbreken van een vervolg of zelfs aanleiding. Het beeldscherm scrollt en geeft daamee aan dat pagina 2 al bijna gevuld is. Docenten gaven aan dat wanneer het vullen wordt je proces hapert en inderdaad de gedachte daaraan zorgt voor haperingen.. ggbgbfgl;fdvf;tyk,bmyhyhnmby…. de RHCP’s zetten een upbeat gezellig nummertje in waarom draai ik niet goeie muziek. Het zonlicht valt over het toetsenbord en de middelvinger, ringvinger en pink van Bernhard de Vries, de zon staat laag het is nog vroeg, de kleur is ook van laat de herfst is ook laat te laat evenwichten worden verstoord de opbouw van nieuwe wordt buiten beschouwing gelaten, de aandacht gaat naar grotere lijnen die momenteel als details over komen door de hoeveelheid en snelheid ervan.. 798 bladzijden is een mooi aantal denkt Bernhard en dan een serie van 7 of 8 een compleet mooi idee en lekker onmogelijk alhoewel het wel zou kunnen maar hoelang kan Bernhard tegen de gedachte van tijdverspilling in gaan nu 1 uur en nog maar 1,8 bernhard loopt naar beneden en zoekt de reken machine wat knap is want wie tikt ? het gevaar voor onderbreking van het op gang komende werkproces weerhield bernhard ervan naar beneden te lopen en zijn rekenmachine welke het astronomische getal wat de tijd zou vertegenwoordigen welke nodig zou zijn voor het bovengenoemde deze zin komt niet meer goed. toch benieuwd. 443.33333 uur per deel twee jaar heel stevig doortypen of vier jaar flink.het proces hapert wel wat maar minder erg als na tosti’s toch weer denken toch een verhaal kijken hoever het gaat.

Robert zat aan de bar in een cafe op de Nieuwstad, probleem Bernhard zit zelden tot nooit in een cafe laat staan op de nieuwstad het moet dichtbij Bernhard zit achter zijn teksteverwerker in het door luxaflex geblokkeerde licht, het water staat hoog denkt hij of beter gezegd weet hij maar hij denkt het ook, bijna wonen aan het water is fijn altijd wat te denken, weinig boten meer, zomers veel ‘s winters weinig en daartussenin er tussenin eigenlijk net zo fraai als bladeren denkt niet weet Bernhard. Plots vliegt de deur van zijn kamer open en een alfahulp komt met paniekerige ogen mede delen dat zij hulp nodig heeft wat voor een alfahulp een grappige vraag is denkt en denkt te weten Bernhard. Gehaast loopt de iets minder rustige Bernhard achter de paniekerige alfahulp aan en de vraag krijgen die mensen dan geen instructie wat te doen dringt zich op. aangekomen bij mevrouw dijkstra zoals later zal blijken dank zij de thuishulp die “HEBT U DIT VAKER MEVROUW DIJKSTRA “ ah, pagina 3 is begonnen het zal dus wel lekker gaan en qua tijd vooruitgang, drie jaar schat ik nu in stevig tempo. roept. Mevrouw dijkstra zit met voorovergeknikt hoofd en volgens de alfahulp met open ogen wat ik niet kan nalaten even te bekijken, ga ik nu de dood in de ogen kijken ? en het ondergebit lijkt zich een weg naar buiten te banen. kordaat zeg ik: ik haal hulp. 1-1-2 heb ik vorige week gebeld toen een gillende vrouw aan haar mooie lange haren van het balkon naar binnen werd gerukt na het slaken van angstige en luide kreten De tijd die het duurde voordat er politie op kwam dagen, ik heb dat uiteindelijk niet afgewacht want het duurde te lang en de wantrouwende toon van de politie omdat ik het nummer van de autotelefoon waarmee ik belde niet wist en de twijfel over doodsintreding of niet en tevens het niet tijdig bedenken dat het hele gebouw volzit met noodknoppen en touwtjes doet mij rennen. Dit gaat naar een verhaal denkt Bernhard en de absurde overgang zou best eens wat kunnen zijn. Pagina overgangen verstoren de concentratie, raar ook dat een apparaat wat papier overbodig moest maken zo uitgaat van papierformaten. Bernhard neemt zich voor te gaan kijken of er ook zonder pagina’s gewerkt kan worden en de schouders geven signalen dat het typen onderbroken dient te worden gelukkkige timing op naar de muis. Verder dan 35,5 cm gaat ie niet niet de moeite waard om te wijzigen slechts 5 cm winst. Alweer een stop, Bernhard zit onbeweeglijk achter de tekstverwerker tot dat hij deze zin begint te typen dus helemaal niet onbeweeglijk maar volop bezig met linkerduim middelvingers, ringvingers en pinken, het hoofd consequent op zijn toetsen bord gericht wegens het niet volgen van een typopleiding en blind typen gaat hem verassend goed af tenminste als hij af en toe even spiekt net als bij ondertiteling je engels erg goed is totdat je een gepsrek probeert te voeren met een Schot, zelfde probleem als bij fries/nederlands maar dat was subtieler. de overgang van dorp naar stad in de provincie. verraad aan het kind wat altijd in het dorp wou blijven en meer een vlucht dan een doel. Maar het is goed uitgepakt en na ander dorp woon ik er nu weer en groter wordt aanlokkelijker. Na een matige spurt, wat moeten mensen wel niet denken als ik echt ga sprinten, kom ik bij een in wit gekleed vrouwspersoon en een op concierge lijkend manspersoon die mij mededeelt dat ik naar beneden moet gaan en maar even aan de balie moet gaan vragen waarop ik meedeel dat er misschien haast bij is en overweeg 1-1-2 te bellen waarop de concierge op een knopje vlak naast zich drukt en de vrouw met mij meeloopt naar mevrouw dijkstra terwijl ze uitlegt dat zij ook niks kan doen, dan zijn we in ieder geval met z’n drieen zeg ik. ik zak onderuit wat mogelijk niet goed is voor Bernhard zijn rug. Even rechtop. Ook doen nu, alweer eruit. hoeveel letters gaan er in zo’n A-4 en zou dit ook kunnen worden geautomatiseerd. Een patroon herleiden uit wat ik getypt heb en varianten daarop door robot handen in te laten typen. de laatse dagen overweeg ik een touretter te zijn ik voldoe aan veel criteria op de belgische Tourett website maar twijfel aan de criteria ze lijken mij niet bepaald symptomen maar doodgewoon. Ik bezweer u dat ik dit niet tik uit therapeutische overwegingen echt niet ! Het is gewoon een constatering dat ik blijkbaar de keuze heb als Touretter door het leven te gaan, voordeel is dat alles wat je doet hoger gewaardeerd wordt behalve kunsten. Een sigaret in mijn vingers kijk ik peinzend voor mij uit blaas de laatstingehaleerde rook krachtig uit en tik de tekst: “is het in mijn voordeel Touretter te zijn” en laat de vraag hangen net als mijn lichaam alweer rechtop nu. RHCP’s zijn op CTD’s aan de beurt rustig en sterke teksten. soms moet de computer een backup maken hij onthoudt dan wat ik ingetikt heb en laat de letters sneller dan ik kan typen op het beeldscherm verschijnen, dit valt op doordat het lawaai van de computer dan plots stopt. Stig en sterke in dit geval. Het hagelt gelukkig buiten dat is wel erg flauw maar ja het komt toch boven.