Ondernemersgeest

Ik hoor een moeizaam krakend geluid van hardplastic wielen op asfalt, twee jongens op skelters stoppen voor ons huis, stappen af en lopen naar de voordeur. De bel doet het blijkbaar niet, of ze kunnen er niet bij, want ze beginnen hard op de voordeur te bonken. Ik doe open.

‘Wilt u ook een DVD?’
‘Wat staat er op die DVD?’
‘Ik pak ze wel even.’
De oudste loopt naar zijn skelter-met-aanhanger en pakt er een stuk of acht DVD’s uit. Hij legt ze als volleerd verkoper in een waaier op de stoep.
Ik zie meteen dat het niks voor me is,  Amerikaanse actiefilms, dodelijk saai.
‘Dat wordt ‘m niet jongens, ik hou niet zo van actiefilms.’ zeg ik.
‘Waar houdt u dan van?’
‘Uuuhm, nou komedie.’ zeg ik.
‘Oh.’
‘Maar er is vast wel iemand anders die ze wel wil kopen.’ zeg ik troostend.
‘We zijn al bijna aan het einde van de dijk en er heeft nog niemand iets gekocht’ Allebeide kijken ze intens triest.
‘Oh, nou ja, toch veel succes verder’ probeer ik nog iets hoopvols te zeggen en sluit zachtjes de voordeur.
De beide jongens klimmen weer op hun skelters, draaien als volleerd chauffeurs op de weg en verdwijnen in de richting waar ze vandaan kwamen.
‘Ze geven het op, jammer’ denk ik.

Vijftien minuten later hoor ik weer het moeizaam krakend geluid. Verbaasd kijk ik op en zie de twee jongens voor ons huis stoppen. Ik loop alvast naar de voordeur zodat ze niet hoeven te bonken.
‘We hebben die DVD’s voor u opgehaald.’ zegt de oudste rustig.
Hij laat vier DVD’s zien, alle vier komedies en twee heb ik  nog niet gezien, die koop ik dan ook.
Stoïcijns stappen de beide jongens weer op hun skelters en vervolgen hun handelsmissie.