Niks

Niks

Niks was een installatie in 2004 bij mijn afstuderen van kunstacademie Minerva. Aan het plafond van een lege kelderruimte waren 7 zenders bevestigd met een zendbereik van elk circa 3 meter. De zenders zonden genummerde, éénduidige instructies uit die tezamen protocollen vormden van de dagelijks terugkerende handelingen die Bernhard de Vries (ik) verrichte op dagen dat hij “niks” deed.

Zender 1:  Het goed schikken van het haar in (19 stappen).
Zender 2: Het raggen van de ruimtes tussen de 3 achterste kiezen rechtsboven (in 40 stappen).
Zender 3: Het controleren op de aanwezigheid van vet en andere zichtbelemmerende substanties op brillenglazen, en eventueel het schoonmaken van de bril (in 23 stappen).
Zender 4:Het knippen en eventueel vijlen van de nagels (in 155 stappen).
Zender 5:Het uitvoeren van een dwangmatige handeling (in 19 stappen).
Zender 6:Het douchen (in 87 stappen).
Zender 7:Het scheren van baard- en snorstoppels (in 45 stappen).

Deze protocollen heb ik eerst door observatie vastgelegd en uitgetikt.  Met de multomap vol protocollen ben ik de studio ingedoken (Studio Lucan in Winsum) om 7 CD’s (met elk 1 protocol) op te nemen.

De bezoeker kreeg een koptelefoon (principe van de “silent disco“), waarmee hij/zij afhankelijk van de plek in de ruimte één van de zenders hoorde, aangevuld met boeiende ether-storingsgeluiden op de overgangsgebieden. De eerste helft van de video ben je toeschouwer van de bezoekers, de tweede helft heb je na lang wachten eindelijk een koptelefoon gekregen en ben je bezoeker.

Achteraf begrijp ik dat dit werk ging over mijn soort van burn-out enkele jaren eerder. Het vastzitten in routines maar daar tegelijk ook erg aan hechten. Totdat “het ineens niet meer werkt” en alle routine een uitdaging wordt, de computer in je hoofd is offline, je moet alles opnieuw uitvinden. Het gevoel dat je van alles moet, terwijl er niets uit je handen komt.