Kuddegedrag thuis

1500 meters van ons huis ligt een pittoreske dijk met daar bovenop, in willekeurige volgorde: een zeer smalle weg, zondagsrijders (in de letterlijke betekenis van het woord) en schapen. De schapen gaan precies daar liggen waar passeren ogenschijnlijk geen probleem lijkt, maar het wel is. Het lijf wordt keurig op de grens van berm en weg gedrapeerd, de kop wordt demonstratief op de weg gelegd, de ogen gaan dicht.

Wanneer je op 2 benen passeert staat het schaap snel op en rent van je weg. Zit je echter ingepakt in blik dan kan je wat het schaap betreft omvallen en zoek je maar uit hoe je er langs komt. Hiermee dwingt het ene kuddedier (het  schaap) het andere kuddedier (de zondagsrijder die uit wanhoop zijn verveelde gezin in de auto stouwde en koers zette naar een minder saaie plek binnen een straal van 25 kilometer omdat er geen koopzondag is) tot hachelijke capriolen die jaren later bij familiefeestjes opnieuw herinnerd en smakelijk verteld zullen worden onder het genot van cola, bier, rosé, wijn, blokjes kaas, plakjes leverworst en crackers met kip-kerrie-salade.

kuddegdragthuis