Hittegolf

We zaten met 12 volwassenen waarvan 3 kinderen opeengepakt in het mini-bestelbusje. Alle ramen waren open maar toch was het bloedheet ik schat zo’n 42 graden per persoon. Ik had de pech achterin te zitten waar de ramen niet open konden dus ik had nog veel meer graden. Ik was overal zeiknat van het zweet en zo ook mijn medepassagiers er stond al een laagje zweet op de vloer wat vrolijk heen en weer golfde bij iedere hobbel in de weg en die waren er heel veel omdat we door een woest braakliggend gebied reden met in de verste verten geen kip of zelfs maar weg te bekennen.

De moed zonk mij in de schoenen toen ik bedacht dat het nog vroeg in de ochtend was en dus relatief koel en we hadden helemaal geen drinken meegenomen! In paniek nam ik een te grote slok van het water en verslikte me in een wilde hoestbui. De vrouw naast me stond verstoord op en wandelde naar de voorkant van het busje. Het kon mij niet veel schelen nu had ik de hele achterbank voor mezelf. Ik ging liggen en zakte weg in een rusteloze slaap. Ik droomde dat ik in een roeibootje op zee zat zonder roeispanen of buitenboordmotor van 15 PK. Nou daar werd ik ook al niet vrolijk van! Wel lekker op het water natuurlijk maar ik wist dat de zee dodelijk kan zijn en je er makkelijk in kunt blijven. Wanhopig trok ik aan het startkoord van de slechts 5 PK buitenboordmotor en wat denk je? Hij startte meteen dus daar had ik ook niks aan. Hoe kwam ik hier nou weer uit? Geen land of schip of vliegtuig te zien en ik had mijn Nokia thuis laten liggen. Nou ja uitstappen dan maar en naar land lopen wat gelukkig niet zo ver weg was. Plots struikelde ik over het anker van het cruiseschip wat voor anker lag doordat het groot en blauw was had ik het voor de lucht aangezien! Het was ook helemaal niet zulk mooi weer zag ik nu, ook dat nog, terwijl ik voorover in het brakke water plonste.

Met een schok schrok ik wakker in de zweetplas die nu over me heen golfde we hadden met z’n allen flink doorgezweet dacht ik nog maar ik was op de vloer gevallen alleen mijn voet stak nog uit het open raam dus mijn been moest nu wel gebroken zijn. Ik begon te wensen dat ik deze vakantie om te beginnen helemaal niet geboekt had en wanneer ik dat toch gedaan had hem op tijd ivm annuleringsverzekering had geannuleerd of om laten boeken naar LandallGreenPark op de Veluwe alhoewel de omstandigheden daar ook niet altijd ideaal zijn maar je kunt tenminste bij het huisje parkeren en er is een receptie waar je mag vertellen wat er aan scheelt bijvoorbeeld dat het schemerlampje naast de TV niet werkt, eerst wel, maar op de tweede dag heeft ie het begeven en of het mogelijk is dat de onderhoudsman op zijn ronde op lawaaierig trekkertje even een nieuw gloeilampje liefst komt indraaien we laten de deur wel los want we gaan nu fietsen. Het is niet anders ik heb geboekt niet geannuleerd niet omgeboekt dus proberen te genieten van mijn zuurverdiende centen wat nog niet meeviel want het plastic randje van de skai-zitting sneed gemeen in mijn knieholte terwijl mijn kuit geroosterd werd net als vroeger in de Ford Taunus 12M van mijn vader en de bus waarmee we gingen schoolzwemmen wat ook al zo’n drama was want ik kon niet zwemmen en gek genoeg was dat toch wel het uitgangspunt van de badmeester dat je tenminste bleef drijven veel benauwde momenten heb ik toen gehad net als nu omdat de chauffeur gezegd heeft dat de ramen dicht moeten zodat we geen lege blikjes en kartonnen verpakkingkjes met rietjes er nog in meer naar buiten kunnen gooien. Fijn dat deze man tenminste ook nog even aan zijn omgeving dacht in plaats van alleen het welzijn in het busje toerisme heeft toch al een bedenkelijke naam in deze contreien. Gelukkig besloten er wat mensen ternauwernood en net te laat uit een raam te springen zodat per saldo enkele ramen toch nog open zijn.

Plots knalde er iets luid en maakten we een scherpe bocht naar rechts waardoor mijn been met een flinke pijnscheut losschoot wat wel zo fijn lag. We hadden een lekke band de chauffeur stapte uit zonder zelfs maar de motor even uit te zetten en overleed ter plekke aan uitdroging en zonneallergieën van de ergste soort anders had het wel meegevallen. Wij begrepen dat uitstappen niet het beste idee was maar wat dan wel. Geen chauffeur meer en een lekke band wat zou het volgende zijn? Een praatpaal. Door een uitzonderlijk geluk waren we gestopt bij de laatste praatpaal van Nederland neem ik aan want nu iedereen een mobieltje heeft zullen ze wel niet meer dan eentje onderhouden omdat het verleden bewaard moet blijven. Ik steek mijn arm uit het raam, druk op de knop, en haal razendsnel mijn arm weer naar binnen waarbij ik me snij aan glasscherven en helaas ook blaren oploop door de nu werkelijk hitteverzengende zon. „ANWB zegt u het maar” klinkt uit de praatpaal en in het busje. „12 Bic Mac’s 4 cheeseburgers en heeft u ook mayonaise?” grap ik want ik weet dat ze geen mayonaise hebben maar alleen fritessaus dus ik vraag dat altijd. Ze hangt beledigd op ook dat nog!

„Ik moet poepen” huilt een jongetje voorin. Welja vanochtend heeft zijn moeder wel 3 keer gevraagd of er nog gepoept moest worden maar het ventje heeft tot wel 5 keer ontkend! We gaan stemmen en ik stem tegen, poeplucht en strontvliegen trek ik niet op mijn vakantie er zijn grenzen. De meerderheid stemt echter voor komt natuurlijk door de vrouwen die huilende jongetjes zielig vinden. „Nou prima maar dan schakel ik wel de per zitplaats te regelen klimaatcontrole in! En jullie kunnen misschien wel begrijpen dat daarover niet gestemd wordt”. Woest beuk ik op de soft-touch-schakelaar en vrijwel meteen stroomt koele lucht uit de ventilatie-opening en zakt het toerental van de motor drastisch waarna die er helemaal mee op houdt. In de doodse stilte die daarop volgt zet ik de radio uit en kijk betekenisvol rond. Iedereen begrijpt dat de situatie niet meer zo rooskleurig is als 5 minuten geleden en het jongetje heeft nog niet eens gepoept. Gelukkig stelt de reisleider voor om een liedje te zingen waar eigenlijk niemand zin in heeft maar omdat dat in Finse films het moraal altijd geweldig op een hoger niveau brengt doen we het toch maar. Iemand stelt voor „I’m sitting in a van and the driver is dead outside” te doen. Omdat de meesten van ons daar nog nooit van gehoord hebben en het ook niet kunnen zingen vanwege dat het wel 2 toonladders beslaat besluiten we „We got a speakerpole outside but it ain’t KentukkieFreidTsjikken” te doen. Dat is beter alhoewel doordat het geluid niet lekker weg kan in zo’n busje ik al gauw een piep in mijn oor heb en al snel nog een piep in mijn andere oor krijg. Het wordt me teveel ik verfrommel de ticket die we ten alle tijde moeten kunnen tonen op straffe van uit-het-busje-zetting in mekaar en scheur het in 2 2. Ik prop het ene stuk in mijn linker en het andere in mijn rechteroor zodat het geluid van het proppen het geluid van het zingen overstemt ik wordt er wel wat zweterig van maar ach op vakantie moet je je kunnen aanpassen waarover gesproken het jongetje is begonnen met poepen zonder de broek omlaag te doen want hij kon niet langer wachten en ach misschien is het wel wat minder onsmakelijk zo in ieder geval aan de ogen. Bij de kreet „plattelandsbeleving” in de glossy folder compleet met verdacht harmonieus beeldschoon en blij gezin, ik had het kunnen weten, had ik me toch wat anders voorgesteld en ja hoor daar zijn de vliegen al die irritant rond mijn hoofd gaan zoemen zodat ik nog harder met mijn nu 2 tickets moet proppen om dat ook te overstemmen en ik nog warmer wordt! De situatie lijkt uitzichtloos dus ik kijk uit het raam en probeer mijn gedachten te verzetten dwars tegen de nu ondraaglijk wordende stank in wat heeft dat jongetje in vredesnaam gegeten! en wat is het hier toch prachtig geel verdord met hier en daar een pittoresk kerktorentje waarop zendmasten zijn gemonteerd om toch nog wat geld in het laatje te brengen nu de collectegelden teruglopen.

Ik word uit mijn mijmering gehaald door een vlammende pijn in mijn knieschijven. Mijn voorbuurvrouw is gaan slapen en heeft daarom haar rugleuning met een klap achterovergegooid terwijl ik helemaal niet kan slapen in een overvol bestelbusje vol met zwetende en zelfs 1 poepende mensen die een beetje overhelt door een lekke band. Ik denk dat dat komt doordat de stoelen best comfortabel zitten maar als je iets probeert te doen wat op liggen of zelfs hangen lijkt dan lijkt het allemaal net niet te passen en moet je jezelf steeds verzitten of verhangen en daarvoor moet ik wel wakker worden want als ik dat in mijn slaap moet gaan doen komt er toch niks van terecht dat weet ik nu al. Ik kijk naast me voor bijval maar zie slechts een lege achterbank dus daar hoef ik niet op te rekenen. Ik zou de vrouw wakker kunnen maken maar zij lijkt me niet het makkelijke type en dan bedoel ik niet qua sex maar meer in het inschikkelijke segment van het totale spectrum aan menselijk gedrag. Stil verzet is geboden en ik pers mijn nog goeie voet tussen mij en de rugleuning voor me in en tegen die rugleuning aan en trap uit alle macht van me af. De vrouw knalt met haar hoofd tegen de hoofdsteun voor haar en wil met bloedneus en al uithalen maar ik doe natuurlijk allang alsof ik slaap en dat werkt.  Ze besluit rechtop proberen te slapen. Gelukkig, er zijn nog redelijke mensen in dit busje.

Tja en dan is het einde van de vakantie er alweer het leek alsof er geen einde aan kon komen maar als je terugkijkt is ie voor je het weet al weer lang voorbij en dat voelde ik zo halverwege al aankomen want toen dacht ik we zijn al op de helft en die zal ook wel omvliegen en wordt minder leuk want dat is altijd zo met de tweede helft behalve bij de WK-voetbal waar je de eerste helft en de eerste helft van de tweede helft gerust kan overslaan. Ik geef de reisleider een hand maar die glipt weg door het zweet en roep keihard „tot ziens op de reünie volgend weekend!” in het busje en stap uit het busje. Dat had ik niet moeten doen want het is nog steeds een hittegolf en mijn schoenzolen beginnen al te smelten. Terug in het busje? Nee dat kan niet! ik heb net joviaal nonchalant afscheid genomen dus ik zou compleet voor lul staan als ik nu weer binnen kom lopen en eigenlijk heb ik ook niet meer zo’n trek in al dat gedoe in zo’n busje groepsreizen in het algemeen eigenlijk niet meer. Gelukkig heb ik nog 49 weken achter 2 beeldschermen bij een iets te warme of iets te koude airco om te bedenken waar ik volgend jaar nou weer eens heen zal gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.