Herrie

Ik zit achter de computer in de woonkamer. Het is doodstil, alleen de wind fluit een lied om het huis. Plotseling hoor ik een geluid wat moeilijk te omschrijven is en mij doet denken aan een hermelijn, een marter, een cavia of een ander knaagdier die zich best op zijn gemak voelt en dat ongemerkt even laat horen, alsof het er zo in een vlaag van ontspanning uit floept. Ik kijk om, door het raam naar buiten, maar zie niets wat past bij het geluid. Ik typ verder. Weer het geluid, heel duidelijk. Ik blijf doodstil zitten, draai mijn hoofd zodat ik met mijn oren beter de richting kan bepalen waar het geluid vandaan komt. Achter me. Ik sta voorzichtig op, omdat ik vermoed dat knaagdieren de neiging hebben om zich te smeren zodra ze trillingen voelen en/of horen maar het geluid klinkt weer en lijkt zich niets aan te trekken van mij en mijn bewegingen. Ik loop naar de andere kant van de kamer, hou mijn hoofd schuin en bepaal dat het bij het raam moet zijn. Waarschijnlijk onder de vloer, want boven de vloer zie ik geen knaagdier-achtigen. Ik loop tot vlak bij het raam en hoor het geluid nu heel dichtbij. Mijn oog valt op een slak die van het raam op het kozijn kruipt. Dat kan toch niet ? denk ik. Slakken kruipen toch vredig en geluidloos ? Ik bekijk- en -luister het van dichterbij en zie en hoor dat wanneer de slak beweegt het geluid klinkt. Maar ik geloof het nog steeds niet. Totdat ik zie dat het huisje, het is een huisjesslak en niet de naakte versie, tegen het raam schraapt. Ongelooflijk, dat een slak zo’n herrie kan maken !

slak op dubbelglas