Eigen risico

 


Do-It-Yourselfie-GIF (DIY-GIF), Klik op het pijltje naar rechts op de foto.

Deze paarden lopen in een kudde in het Noarderleech. Ik zie steeds vaker grote dieren in een ruim gebied los lopen en vind dat prachtig, totdat ik me afgelopen zaterdag, na een mooie steproute bij Appelscha uitgestippeld te hebben op de fietsknooppuntenrouteplanner van de onvolprezen ANWB, na vier kilometer door een kudde grote (denk aan formaat Belgischtrek-) paarden moet worstelen om vervolgens, slechts tweehonderd meter verder, op een kudde Schotse Hooglanders te stuiten waarvan ik zonet gelezen heb, op één van de vele wildgegroeide informatiebordjes die onze natuur rijk is, dat een ‘gepaste afstand’ wordt aanbevolen en ik me niet goed kan herinneren of die beesten nou reageren op felle kleuren (met name lanterfanterende-voetgangers-van-het-fietspad-jagend-fluoriscerend-groen zoals het sportjackje wat ik aanheb) of op het wapperen van kleren.
Ik heb het ooit opgezocht naar aanleiding van een akkefietje met een in aanvang kalme stier, ook uit de Schotse Hooglanden, die in een woeste El Toro veranderde door de vrolijk wapperende en feloranje rok van mijn vriendin, maar mijn geheugen laat me in de steek.
En ook ‘gepaste afstand’ doet me twijfelen terug denkend aan een pijnlijk incident met een vergelijkbare waarschuwing en een zwerm bijen die daar een geheel eigen invulling aan gaven.
Is vier meter een passende afstand bij zestien Schotse hooglanders?

Ik besluit om te draaien en mezelf nog maar een keer door de wilde kudde paarden (die nu allemáál midden op het fietspad staan, want zoveel is er nou ook weer niet te beleven in de wilde natuur) te wurmen.
Nee, dan is het eerder een beetje onhandig maar ook verfrissend voor een landje waar (eigen)-risico, naast lange zinnen met veel bijzinnen, misschien wel het laatste taboe is.