Een mooie dag!

foto wachtkamerstoelen

12:00 uur betreed ik de wachtkamer van de tandarts, zie 3 wachtenden gescheiden door 3 lege plastic kuipstoeltjes, pak een krant, die van gisteren. ga zitten en lees demonstratief geïnteresseerd.

Geen nieuws, het gaat tenslotte over eergisteren, maar één bericht valt me op. Twee meisjes hebben smiley’s gekrast op zeven auto’s. ‘Ach’ denk ik meteen: ‘wat leuk!’ De eigenaren en de politie denken daar anders over. Er zal gesproken gaan worden met de ouders van de meisjes en daarnaast moeten de meisjes leren dat het bekrassen van auto’s niet mag. Tevens zal de schade verhaald worden op de ouders.

Het berichtje doet me denken aan toen ik negen was en we speurtocht speelden. Speutocht is dat groepje 1 ergens heen loopt en d.m.v. pijlen (krijt op de stoep) laat zien waar ze langs zijn gegaan. Groepje 2 volgt en speurt. Het doel is het vinden van groepje 1. We speelden het heel vaak. Herhaling maakt creatief en ik besloot, op een mooie dag in maart, het verticale vlak te gaan benutten voor de pijlen. Uitstekend geschikt hiervoor leek mij een fris tuinhekje. Al kalkend met een scherf van een oranje dakpan werd ik opgeschrikt door een woeste schreeuw. Ik keek op en zag achter een raam het rood aangelopen hoofd van een buurman. De achterdeur explodeerde en als een getergde stier stormde de buurman op mij af. Ik was in-stant paniek en vloog door de straten! Helemaal naar de andere kant van het dorp.
Maandenlang ben ik 3 straten omgelopen uit angst voor herkenning en represailles door het woeste rode hoofd.

Daarom een beetje begrip voor smiley-krassende meisjes, die zien een auto als een mooie plek voor een tekening. Grijs is een prachtige ondergrond voor kleur. En rijdt de auto er nou zoveel minder van?

 

12:20 uur zit en lees ik nog steeds. Er loopt wat mis of uit. “Meneer de Vries” klinkt het dan. Maar niet van de kant waar ik het vandaan verwacht, die van de preventie-assistente. Nee, van de kant van de tandarts zelf. Er is onderling geruild. 3 minuten later sta ik weer in de wachtkamer, zonder pijnlijke behandeling in het vooruitzicht en ook niet achter de rug. Hoera. Ik weet heus wel dat de tandarts aan het inlopen is op zijn schema maar dat mag de pret niet drukken.

Uit pure opluchting, en omdat ik in de buurt van de leukste bloemenkraam van Leeuwarden ben, koop ik een bos bloemen voor mijn vriendin, ook omdat ik veel van haar hou. Ik stap met de aangeschafte bos in de hand uit het bloemenpand en zie uit mijn linkerooghoeken 3 mannen naderen. Ik kijk naar ze, zij kijken naar mij(n bosje). En dan hoor ik het volgende:

– man 1: ‘Goedmakertje’
– man 2: ‘Ja goedmakertje’
– man 3: ‘Goedmakertje haha’.

Ik verbaas me over deze fantasieloze invulling van mijn bosje en prijs me gelukkig dat ik niet met twee collega’s in de pauze door een buitenwijk sjok op zoek naar gesprekstof.

Een mooie dag!