DKW RT139/4

DKWRT139-4Zonet kwam ik “mijn” oude DKW tegen op een brommer-forum, de  RT139/4 om precies te zijn. DKW staat voor Dampf Kraft Wagen, mijn brommer reed echter niet op stoom maar op mengsmering. 286584947_4-twee-2-takt-benzine-mengsmering-pompWas de DKW cool toen ik ‘m kocht in 1982? Absoluut en bij lange na in de verste verten niet. Cool was de Honda MT50 van onze Japanse vriendjes.  Japanners maakten in die tijd alles mooier en vooral slimmer.

foto Honda MT50

 

Het Westen vreesde dan ook met grote vreze een invasie van Japanse producten die ons brodeloos zou maken. Dat is niet gebeurd maar zoals de foto’s demonstreren mag dat een klein wondertje heten.

Waarom dan toch een DKW? Ik had slechts 150 gulden verdiend met bollenpellen wat nog niet meeviel doordat de helft van mijn duim na één week was afgesleten. Dat gemis vulde ik aan met lagen pleisters. Helaas verstoorden die het “bol-gevoel” waardoor mijn tempo laag bleef. Daarnaast ben ik snel afgeleid en een schuur vol lol trappende polder-pubers is nou niet de meest serene werkomgeving. Dus een DKW!

Pimpen was de oplossing dacht ik. Het zadel met verchroomd ouwe-lullen-rekje heb ik vervangen door een buddy-seat van Yamaha. De dubbele standaard door een zij-standaard. En last but not least de uitlaat door een groter glimmender exemplaar die ik met behulp van een boormachine aanspoorde tot meer lawaai.

Opvoeren was in, maar niet aan de orde. DKW-onderdelen waren niet te krijgen volgens de plaatselijke sleutelaar en ex-smid Jan Woudstra. Ik was veroordeeld tot 45 km/h, behalve op maandag. Op maandag reed ik 50 km/h. Om die duizelingwekkende snelheid te bereiken sloopte ik iedere zondag de cilinder van het motorblok om daarna zorgvuldig het opgehoopte vet en kool uit de uitlaatpoort te bikken. Iets waar ik na enige tijd erg handig in werd, oefening baart vaart.
Voor de genoemde topsnelheden moest ik wel mijn bovenlijf één laten worden met de brede tank van de DKW om zo de weerstandscoëfficiënt van het geheel omlaag te brengen.

Uit compensatie voor de A(chterhaald)-factor  van de DKW had ik een erg hippe helm gekocht. Helaas paste mijn lange kin er niet in. Toen ik dat bij het passen opmerkte gaf de verkoper olijk een keiharde klap boven op de helm en riep “past precies!”. Het was een echte grapjas. In die tijd was ik snel overdonderd en dacht dat de man het wel zou weten. Het viel echter nog niet mee om zelf voldoende hard op de helm te slaan wanneer ik ‘m op had. Kwestie van onvoldoende moment. Oplossing was om voorover gebukt tegen een muur op te lopen maar dat leverde weer krassen op en was bovendien niet goed voor de beschermende werking van de helm die slechts een paar klappen kan opvangen. Mijn kin bleef dus noodgedwongen blootgesteld aan de elementen waarvan vliegen de meest hinderlijke waren.

Aldus ging ik over de wegen, plat voorover op mijn A-factor-brommer met super-flitsende-helm waar mijn kin uit stak, een hels knetterend lawaai producerend wat niet viel te rijmen met mijn merkwaardig langzaam voorbij schuiven. Resultaat: twee dorpsgenootjes die er veel tijd en moeite in staken om mij steeds weer druk gebarend uit te lachen. Op het toppunt van mijn ergernis probeerde ik de kleinste van de twee, toen die een keer alleen was, tussen het voorwiel en het bijbehorende spatbord te wurmen door op hem in te rijden. Buitenproportionele actie zou ik het nu noemen, hoe anders dacht ik toen. Heb ik met deze onbesuisde actie Hart van Nederland gehaald? Nee. Hart van Nederland bestond nog niet. We waren aangewezen op Van Gewest tot Gewest voor onbeduidend nieuws. Bovendien reed ik niet hard genoeg. Doordat het slachtoffer weigerde stil te blijven staan werd ik gedwongen mijn baan voortdurend aan te passen wat er voor zorgde dat ik uiteindelijk stapvoets naderde en alleen door flink het gas te laten loeien nog enige indruk kon maken.

Twee jaren heb ik doorgebracht op de DKW voor ik mijn eerste auto aanschafte en de hippe helm in de wilgen hing. De DKW heb ik verkocht aan mijn broer-zonder-bollenpel-verleden. Hij heeft een drastischer metamorfose compleet met vette paint-job en een alternatief eenvoudig-op-te-voeren-Zündapp-blok ondernomen. De DKW stond daarna net zo hoog op de “poten” als een Honda MT50 en haalde indrukwekkende snelheden. De dikke tank deed nog wel denken aan brandstoftekorten en Duitse “gründlichkeit” maar van uitlachen was geen sprake, daarvoor was de snelheid net wat te hoog.

 

Weer drie jaar later stond de DKW stil in de garage van mijn vader. Nog eens drie jaar later in de weg en op een dag was de DKW verdwenen, geen idee waarheen, geruimd vanwege ruimtegebrek neem ik aan.

En wat lees ik nu op het brommer-forum over “mijn” DKW? “Vet super” en “Geil ding”. Tijd wordt beloond met de X-factor.