Controle

Allemaal bezet!’
Het magere vrouwtje wappert driftig met haar handen naar al de lege werkplekken om haar heen en kijkt me aan alsof ik zojuist heb voorgesteld haar van haar geld en eerbaarheid te beroven in plaats van naast haar te komen zitten. Beduusd loop ik door naar de andere zijde van de kantoorlandschapstuin waar nog net een plekje vrij is. Ik ga  zonder te vragen zitten naast een liefonschuldigogendmeisje. Al snel merk ik waarom de plek vrij was. Uit een geperforeerde slurf schuin boven me blaast onregelmatig steenkoude lucht die ervoor zorgt dat ik heel langzaam maar zeer zeker verkleum terwijl collega’s verderop nergens last van lijken te hebben.

Mijn gedachten flitsen terug naar een busreis richting de Biënnale van Venetië, 18 jaar geleden.  Met de gehele kunstacademie afgevuld in touringcars vertrokken we om 06:00 u ’s ochtends uit Groningen. Na Zwolle (09:00 u!) brak het zonnetje door en prompt werd er ‘Chauffeur mag de kachel aan, het is hier koud!’ geroepen vanaf de achterbank. Dit werd met enige regelmaat  herhaald en al snel afgewisseld met een welgemeend en op zachtere toon ‘Chauffeur mag de kachel wat lager het is hier erg warm!’ vanaf de voorste stoelen.
Chauffeur-Henk, hoorde dit alles welwillend aan maar veranderde niets aan de stand van de airco. Die stond op twintig graden en “dat moest vooral ook zo blijven”. Henk was een wijs en moedig man.
Voorbij midden-Duitsland werden de koud/warm-smeekbedes overstemd door noodkreten inzake urine en het lozen daarvan waarop Henk aangaf dat de sleutel van het weeceetje aan de contactsleutelbos zat en hij niet van plan was om bij 100 en 20 km/u halsbrekende toeren uit te halen om ‘md’r even af te wippen en dat er bij de volgende muk donnalts zou worden gestopt.
Maar we rijden er net eentje voorbij!!!’ gilde een oplettende medepassagier wijzend uit het raam waar, inderdaad, een felblinkende Mc Donalds voorbij gleed.
‘Juist.’ bromde Henk in de microfoon ‘En bij de volgende stoppen we.’
Gek genoeg heeft Henk de rit gewoon kunnen uitrijden, zijn er geen gewonden gevallen en zijn zelfs de banken niet ondergezeken. Jazeker de hedendaagse kunstenaar is een heel redelijk mens geworden dit in tegenstelling tot de 65+-er-met-hoofdpijn in een zeer vroegvertrekkende retourbus vanuit Val Sinestra (Zwitserland) waarin naast mij ook mijn vriendin zat die het niet kan laten luidkeels te zingen zodra zij een touringcar betreedt en dit lang kan volhouden iets met vroegere schoolreisjes en krentebollen en de verplicht gezellige sfeer die daarmee samenhangt maar daarover misschien een andere keer meer: nu terug naar de kantoortuin.

Aan de muur zie ik een rechthoekig kastje met ronde knop waarboven een blauwe pijl naar links en een rode pijl naar rechts staat. Een thermostaat! Eronder hangt een briefje waarop iemand met grote letters ‘In het midden laten staan!!!!’ heeft gekalkt. Om het briefje kracht bij te zetten is de ronde knop stevig vastgeplakt met onzichtbaar, maar dus niet heus, plakband.
Zal ik de thermostaat anders wat warmer zetten?’ vraag ik aan het kersvers collegaatje naast me die al is begonnen met bibberen.
‘Dat kastje?’ antwoordt ze ‘Die doet niks, is nep.’
Vol ongeloof kijk ik haar aan ‘Je maakt een grapje zeker?’
‘Nee! Die hebben ze opgehangen om je het gevoel van controle te geven. Het schijnt te werken.’
‘En waarom hangt dat briefje er dan?’ wijs ik.
‘Oh dat is van Henk’ ze knikt langs me heen naar een plek achter me. Ik draai me om en verwacht een van-de-weggereorganiseerde-Henk te zien, maar nee. Het is niet chauffeurHenk maar een iets te zonnebank-gebruinde-in-acute-staar-veroorzakende-kekke-kleurenoutfit-Henk die glimt van het zweet.
Ik besluit morgen laagjes aan te trekken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.