Belevingsgerichte onveiligheid

foto symbool voor brandgevaarEen potige man in feloranje overall plaatst een kleine pyramide aan de weg voor ons huis met op 3 zijden een afbeelding van een brandende lucifer met rode streep erdoor. Kort daarna komt zijn collega aanslenteren, gaat naast hem staan, rolt een sjekkie, pakt zijn vuuraansteker en steekt op. Twee minuten later staan er 4 mannen in feloranje overalls peinzend aan een sjekkie te zuigen. Ik zit wat ongemakkelijk in de woonkamer pal aan de weg. De combinatie van waarschuwingsbord en de vele opgestoken sjekkies verontrust. Het bord is waarschijnlijk geplaatst omdat dat zo hoort, het is vastgelegd in een procedure die opgesteld is om de veiligheid, of het gevoel van, te vergroten. In mijn beleving pakt dat heel anders uit.

Veiligheidsregels hebben vaker een averechts effect. Bijvoorbeeld wanneer de installateur een flexibele pijp komt plaatsen om koolmonoxidevergiftiging te voorkomen.

Na zich niet voorgesteld te hebben informeert de installateur hoe hij het beste op het dak bij de schoorsteen kan komen.
‘Hier het raam uit klimmen, op het dak van de dakkapel, sta je meteen naast de schoorsteen’ is mijn advies.
Dat vindt de installateur geen goed idee. Dat is niet veilig.
‘Dan een ladder aan de voorkant van het huis, plat op de pannen, ben je zo boven’ stel ik voor.
De installateur vindt dat op zich een goed idee, maar gezien de harde wind doet hij dat liever niet.
Ik herinner mij de eerste en laatste keer dat ik dat zelf geprobeerd heb en met moeite weer beneden kwam en geef hem groot gelijk. ‘Ik houd de ladder wel vast’ stel ik voor.
Het blijf geen goed idee. ‘Nee, ik ga via de dakpannen, zoals het hoort, we zijn tenslotte gecertificeerd’ spreekt de installateur.
Als eigenaar van een oud huis vind ik dat, op mijn beurt, een minder goed idee. Het dak, daar blijf je zoveel mogelijk van af, niet met pannetjes gaan schuiven en doen, die dingen breken zomaar af. Voor je het weet is er wat stuk en heb ik lekkage. Voor mij, gezien mijn hoogtevrees, een vervelend mankement, liever heb ik een verzakkende fundering laag bij de grond. Maar omdat in de installatie-procedures blijkbaar staat dat hellende daken via de panlatten dienen te worden betreden, en ik als ex-kwaliteitsmedewerker dat maar al te goed begrijp, houd ik deze vrij uitvoerige en overbodige gedachtengang in zijn geheel voor me.

De installateur stapt uit de dakkapel, laat zich zakken tot op het dak van de schuur, schuift vervolgens een dakpan omhoog en onder zijn bovenbuurpan, plaatst zijn rechtervoet op een panlat en verdwijnt vlotjes omhoog achter de zijwand van de dakkapel richting schoorsteen. Ik hoor nog wat pannetjes omhoog schuiven en vervolgens een donderend geraas wanneer de installateur weer naar beneden komt glijden vergezeld van enkele van de eerdergenoemde dakpannen. De installateur kijk niet blij, ik nog minder. Panlatten die los schieten door verrotte spijkers daar wordt niemand blij van. Ik ben dan ook zeer dankbaar dat hij de boel weer vastschroeft.

Misschien moet er een standaardzin in alle procedures komen over het loslaten van procedures? Het zou in mijn beleving wat veiliger zijn.